Biografie

Imad Hadar, geboren op 12 mei 1997 in Rotterdam Zuid. Zijn ouders verhuisden in de jaren ‘90 vanuit Casablanca, Marokko om de toekomst van hun kinderen te verzekeren van een kansrijk leven. Aziz Hadar, vader van Imad was afgestudeerd aan de Mohammed VI als docent vreemde talen, met name de Franse taal. Aicha Hadar, moeder van Imad volgde een opleiding tot boekhoudster, die ze door het emigreren naar Nederland niet kon afmaken.
Zeven jaar na datum, is Imad het eerste baby van het gezin. Doordat Aicha een voltijdbaan had, zorgde Fatima, oma van Imad, grotendeels voor hem. “Ik gaf hem gemalen groenten toen hij nog niet eens tandjes had, ik wilde altijd dat mijn kleinkind groot en sterk zou worden”, is wat Fatima zestien jaar later zegt als ze kijkt naar de ambities van haar kleinkind.
Imad, geboren en getogen in de wijk Feijenoord, Rotterdam Zuid wist al snel dat het A-B-C structuur niks voor hem was. “Als jongen in groep vijf viel hij al op. Hij luisterde altijd aandachtig als ik tegen hem sprak en vormde achteraf zijn eigen mening. Imad kon je nooit kneden, hij had zijn eigen visie op alles”. (Elly Landmijner, oud-juffrouw van Imad).

Januari 2008.

Oosterbaan Gym Rotterdam. De handschoenen worden voor het eerst aangetrokken en Imad oogt duidelijk enthousiast. Aziz bracht hem naar de sportschool met een negatief advies van Aicha. “Straks komt hij nog met een gebroken neus thuis”. Het ziet er duidelijk naar uit dat Imad vol optimisme aan de slag gaat. “Het plezier wat ik bij Imad zag was nooit eerder voortgekomen, bizar”. Als Imad zich zo snel ontwikkeld en zich bewijst met de sterkere jongens uit de ploeg gaat het snel. Trainer Bert de Frel waagt het en geeft Imad op voor een wedstrijd in mei 2008. Hij vecht op een lokale gala in Rotterdam Zuid en liet er geen gras over groeien. In een vroege begin van de eerste ronde gaat hij er als een storm overheen waardoor de trainer van de tegenstander besluit om de handdoek in de ring te gooien. “Bert, ik ben echt blij dat ik dit mag doen. Dit voelt als een droom voor mij, ik ga echt ver komen denk ik” roept de destijds 11-jarige Imad vol overtuiging en euforie.

Team Furious

Voor zijn ontwikkeling besloot hij drie jaar later afscheid te nemen van huize Oosterbaan. Hij komt terecht bij Team Furious o.l.v Michel Tholel (voormalig hoofdcoach Ismael Londt). Hier gaat het al een paar treden omhoog. Van trainen tussen wedstrijdvechters op zijn niveau moest Imad het onderspit keer op keer verdelgen tegen de A-klassers. “Toen ik Imad voor het eerst sprak, voelde het al aan als een bijzonder iemand. Hij kreeg net te horen dat zijn moeder terminaal ziek was en vertelde dat hij haar hoe dan ook trots moest maken. Alles draaide om Aicha, wat trouwens een hele warme, lieve en zorgzame vrouw was”. Zijn verdriet werd opzijgezet. “Ik denk er elk moment aan. Maar wat moet ik doen? Ik wil er gewoon voor zorgen dat mijn moeder trots kan gaan. Ik weet alleen niet hoelang ik nog heb”.

Een uitdaging kwam al vroeg nadat hij zich aansloot bij het team. Imad mag het voor het eerst opnemen in een professioneel gevecht tijdens Superkombat WGP. De destijds 17-jarige Imad greep de kans vijf dagen voor het evenement toen iemand uitviel door een blessure. Imad woog zeven kilo te licht maar liet zich niet uit de weg slaan. Tijdens het evenement voor 3500 man publiek zette de 11 jaar jongere en 7 kilo lichtere Imad zijn tegenstander iedere moment van de partij op een dwaalspoor. “Dat was zo goed. Hij was voor de wedstrijd vol met zelfvertrouwen en keek in het publiek met een glimlach. De druk verdween en hij genoot van wat hij mocht laten zien die avond”. ‘De start van een nieuwe ster’ is als we naar de tweets en Facebook berichten moeten kijken. Niks is minder waar, zes jaar na datum heeft Imad een grote, loyale fanbase en raakt onder de mensen niet uitgesproken. De klik die de mensen met hem hebben is iets wat vaker in deze biografie is voortgekomen. Van zijn oude basisschool juffrouw tot zijn eerste trainer. Ieder individu heeft een soortgelijke indruk van Imad. Het is een bijzonder mens. Het gevoel dat hij nog zoveel meer in zich heeft zitten bewijst zich in zijn ontwikkeling iedere wedstrijd.

Hedendaags is Aicha helaas niet meer onder ons. Imad kennende heeft de drijfveer een nieuw leven ingeblazen. Hij zet zich in als inspiratiebron zonder daar zich anders voor op te stellen. “Je leert van hoe hij manoeuvreert, met mensen omgaat en zijn professionaliteit”. Hij heeft geen concrete einddoel wat aangeeft dat de lat bereikt is. Wel is duidelijk dat hij iets wilt achterlaten. Een imperium.

Een nalatenschap. “Dat is iets wat nooit stopt. Sky is the limit”.